به کدامین ور

استاد بزرگ آدرس دادن هستم.اینطوری که اگر کسی بی مقدمه ازم سوال کند میدان فلان کجاست،در همان لحظه زمان و مکان را گم می کنم،سپس یک اوووووم ممتد و کشدار می گویم و با تردید اغراق آمیزی که که بیشتر از مقدمات یک کشف بزرگ است تا یافتن آدرس جایی به این طرف و آن طرفم نگاه می کنم و بعد با سردرگمی بی آنکه بتوانم جلوی خودم را بگیرم به جای نامعلومی از فضا اشاره می کنم که همیشه شمال شرقی یک جایی است و درحالیکه چپ و راست را با هم قاطی کرده ام با تقلا سعی می کنم لااقل فرعی و اصلی را به هم ندوزم و در نهایت اگر یارو هنوز آنقدر صبور و شاید هم ساده باشد که بخواهد پای حرف من بماند موجودیت آن نقطه ی جغرافیایی را بطور کامل انکار می کنم و یک طوری رفتار می کنم که انگار بعید می دانم همچین جایی اصلا وجود داشته باشد.