هدی/ رستمی را کمی می شناسم،کشته مرده اش نیستم،اما مدتهاست فالوورش هستم.دارد توی بخشی از رویایم زندگی میکند که من به هزار و یک دلیل معنی دار و بی معنی نتوانستم اینطور زندگی کنم. در روزگاری که اکثریت بلد نبودند و نیستند که از اینستاگرم چگونه استفاده کنند و دنبال کو ن کارداشیان  و چاک سینه ی خاله ها گش...

چرا باید به وضوح و روشنی خواب ببینم که دارم در یک محیط غریب،شبه فضایی و فوق حساس یک الکترون با ابعاد یک ماشین رو تعمیر می کنم؟الکترون؟؟؟؟ تعمیر؟؟؟؟وا دا فاز؟؟؟پ.ن:heaven is above us _ sleep party peopleAdblock test (Why?)

آقای فلانی صبح روز جمعه یقه ام را می گیرد که لینک ورود به کلاس را دوباره چک کن و بعد چند تا شکلک خنده می فرستد و می گوید سرکار خانم فیلم های آموزشی چی شد؟کلافه ام و تایپ می کنم: در حال دکوپاژ هستیم!دوباره شکلک خنده می فرستد و من از فرصت استفاده می کن

از تارکوفسکی ها و برگمان ها و سوکوروف ها چه پنهان، نشسته ام تولیدات نتفلیکسی می بینم و لذت می برم.سریال درباره ی زندان زنان است و بحث وطن خودمان نباشد،حیات وحشی است برای خودش و می خواهد بگوید آدمیزاد توی مخمصه ی زندگی چه موجود ترسناک و تنهایی می شود

می دانستم که نمی خواهم مادر باشم.این تصمیم نه یک اقدام مقابله جویانه و یک رفتار برتری طلبانه در جهت اثبات مازاد فهم و شعورم نسبت به بقیه بود و نه ژست و اطواری که کارت عضویتم برای ورود به گروه و دارو دسته ای را صادر کند.صادقانه بگویم تا امروز نیاز به

فکر می کنم همه ی ما یک دکتر فرانکشتاین درون داریم که در هیولا ساختن بقیه نقش داره. هیولاهایی که تو گوشه و کنار زندگی رها شدن و کسی نمی تونه پاپی فهمیدن زبان الکنشون بشه.هر چی نباشه ناسلامتی زندگی عرصه ی آزمون و خطاهای فردیه و اینطور که معلومه یا شا

تا بیست دقیقه قبل از جلسه ی آنلاین شورای دبیران خواب بودم و بعد با یک پیژامه ی خدا شاهد است راه راه و یک سویشرت لش و لوش قدیمی نشستم پشت میز.طبق معمول می دانستم که سخنرانی با منت خدای را عزوجل شروع می شود و با مالیدن اندام های تولید مثلی رئوس مملکت ب

پیام رفیق قدیمی ام را یک بار دیگر گوش می کنم، گله می کند که چرا هیچ جا نیستی و فاصله می گیری.روابط با آدم ها جز چالش های مسخره ام توی زندگیست.فکر کنم این یکی را از سر بگذرانم با هزار چشم و هزار دست می نشینم سر تختم.باران می بارد و خبر مرگم می خواهم ا

نا امیدتان نکنم چیزهای قشنگی هم دیده ام مثل دخترکی کهمقابلم نشست.نه! فرود آمدسبک،مثل پرنده ایبر شاخه ی لرزان زبان گنجشکی پ.ن: حلبچه_شوان پرور

استاد بزرگ آدرس دادن هستم.اینطوری که اگر کسی بی مقدمه ازم سوال کند میدان فلان کجاست،در همان لحظه زمان و مکان را گم می کنم،سپس یک اوووووم ممتد و کشدار می گویم و با تردید اغراق آمیزی که که بیشتر از مقدمات یک کشف بزرگ است تا یافتن آدرس جایی به این طرف

زل زده ام به صفحه ی مانیتور تا مردی که توی کوچه، درست زیر پنجره ی اتاقم با یکی از بد آهنگ ترین لهجه های کیهان مشغول گفتگوست را به صد و ده روش سامورایی نکشم. تقریبا متکلم وحده است و به علی آقای پشت خط امان حرف زدن نمی دهد.جمله هایش را اگر نگویم با ع

برای زیستن در این جهان پهناور به ایمان یا باور به چیزی یا کسی محتاج نیستید. پ.ن: raoui _souad massi

مستند در جستجوی شوگر من رو برای بار دوم می دیدم درحالیکه توی قلبم سوزش عمیقی احساس می کردم،باز اشکم دراومده بود و رسما داشتم گریه می کردم.تقریبا مطمئنم تقصیر هورمون هام نیست چون همین چند وقت پیش یک ک

از مزایای ویروس کرونا یکی هم اینکه ما امسال لازم نبود برای میلیونومین بار به دلواپسان توضیح بدیم که چرا به هیچ سیستم و نهادی حتی از نوع خانواده اش باج نمی دهیم،صله ی هیچ رحمی را نمی خواهیم،به هیچ قبیل

وقتی شیطان در برابر اولین آدم گیج و گُم ظاهر شد ماتحتش رو بوسه زد و از اونجا بود که معمولی بودن به طور رسمی شروع شد،البته کمتر کسی از این افسانه اطلاع داره چرا؟چون بوسیدن شونه ی یه دیوث که از قضا دوتا

حالا چند شبی است وقتی ساعت از یک رد می شود و سکوت به قرار قبلی اش با اتاق برمی گردد از بیرون پنجره صدای آواز هایده به گوش می رسد.کلافه ام و هی این پهلو به آن پهلو می شوم.ترانه ی بعدش مهستی است. خیلی س

انسان مقلد همیشه راهی پیدا می کند ولی تلخی قصه اینجاست که هرگز تردید ها ، یاس ها و امیدهای انتخاب راهش را تجربه نخواهد کرد.گم شدن واقعی یعنی همین.

لطف زندگی توی این سرزمین یادآوری همیشه و هر روز زن بودنه،درحالیکه انسان بودن فارق از رنگ و منگ تبدیل به سلوک طاقت فرسایی شده.یادآوری اجباری و وسواس گونه ی برجستگی ها و فرو رفتگی هایی که امکان عادی ساز

زندگی نَکُشتمون،عرقمون رو خشک کرد و دوباره فرستاد خیکِ رینگ برای راند بعدی ولی ما هر بار قبل رفتن برگشتیم، محض رضای خدا تو چشاش زل زدیم که بهش بگیم من از چیز دگر می ترسم ها!که اونم نه گذاشت نه برداشت گفت:بابا! جوون مادرت تو دیگه چیز مگو! پ.ن: بنوشیم!سراب_سیاوش قمیشی

پیرزن ژاپنیه گفته هر روز شش صبح پامیشه ریاضی تمرین میکنه که صدو ده سالش بشه صدو یازده سالبابا! برو سرت رو بذار بمیر زن، دلت خوشه. پ.ن:عاریت کس نپذیرفته ام،شمام نپذیرید.