sugar man

مستند در جستجوی شوگر من رو برای بار دوم می دیدم درحالیکه توی قلبم سوزش عمیقی احساس می کردم،باز اشکم دراومده بود و رسما داشتم گریه می کردم.
تقریبا مطمئنم تقصیر هورمون هام نیست چون همین چند وقت پیش یک کشتار جمعی دیگه رو پشت سر گذاشتن و ناسلامتی الان باید همه چی میزون باشه.
یکی از چیزایی که باعث می شه توی معاشرت با آدما حالم گرفته بشه،دائما نقل قول کردنشون از دیگرانه،اونم درست تو حالتی که فکر می کنن به احساس،به ذات به چه می دونم! حکمت پشت اون کلمات کوفتی پی بردن درحالیکه تقریبا بیشترشون فقط هیجان زدن.
اما اون وسط مسطای فیلم، رودریگز که به شکل مرموزی دوست داشتنیه یه چیزی می گه که بعدش فکرمو مشغول می کنه.
می گه هرجا که رفته،زیر هر سقفی که بوده همه ی آدما شبیه هم بودن.
و من با وجود اینکه سالهاست این جمله رو به صورت های مختلف دارم می شنوم،می خونم،مهندسی معکوسش می کنم و حتی تکرارش می کنم می بینم که دیگه هیجان زده نیستم!